پاک وزلال   ...
مثل اشک بچه ماهی توی رقص موجها ...

.

.

.

...

عقل؟
یا
احساس؟
حق با چیست؟
پیش از رفتن ای خوب ...
کاش میشد ...
این حقیقت را بدانی یا بدانم ...

ازبهارمتنفرم...

حلقوم را تا لحظه احتضار میفشارد.
اینقدر.    .  .   .  .   .     .    .     .    .     .        .             .                .                 .
تا . . .                                                                                                 
نفس زندانی شود.
وخفقان می رسد،
وچهره کبود می گردد و سکوت...
سکوت
کبود
سنگین
بی رحم ست...

ماه که بالا آمد..تنها..تبر مانده بود وتنی زخم خورده..
...کاش تبر را..بیرون کشیده بودی...

گویا بادی شدم در درون لحظه ها یم ...
تمام درودیوارهای رگهایم را میدرد ...
درد به زورمیخواهد مته خود را دراستخوان هایم فرو کند ...
نمی گذارد آرام باش ...
ویرانم میکند...
تا رویا میبافم همه رویاهایم را ازهم میپاشد...
می داند که ویرانه ای بیش نیستم ولی گویا این ویرانی اورا راضی نمیکند...
ترکهای دل را ...  به بند زن پیر کوچه دادم ... که شاید ...
خاطره بودنم را ... قطره قطره ... به دست خاک مسپاری ...
نمیدانستم آب وجودم ... روزهاست ... گندابی شده ست.... عطر وجود دیگری ...دوایش کرده ..
دل باد ازهوا خالي ست !
چشمانم از نگاه خالی تر...
مرا با خشم يا نفرينی کوچک روانه میکند ...
مرا با روزگارتلخ يا شيرين روزانه ام غریبه میکند ...
فضاي ذهن من پاك است ازامروز و از فردا و از ديروزوازهرروز...
حيات
باد
در
كوچ
است ...

این روزها روزنه ی نوری درخانه ظملت پوش خویشم ...
دیباچه آغازی برمتن شب خاموش لحظه هایم ...

بانو...